บทที่ 26 EP 4/6 ล้างกลิ่นวอดก้า
พรืด...
เสียงผ้าผืนนุ่มลากถูที่ใต้ตาของยุริญดา หญิงสาวพยายามเม้มปากกลั้นความเจ็บ แต่กระนั้นก็อดไม่ไหว
“หนังคนนะพี่ไม่ใช่หนังควาย ทำเบาๆ หน่อยได้ไหม เกือบละ เกือบจะดี เกือบจะเป็นสุภาพบุรุษแล้วเนี่ย”
แทนไทไม่หือไม่อือ ยิ่งยุริญดาบ่นว่า เขาก็ยิ่งถูแก้มหล่อนแรงขึ้นอีก
“อ๊า! เจ็บนะโว้ย!”
“โว้ยกับใครวะ!”
“กับพี่นั่นแหละ! ไม่ต้องเช็ดเลย พอ!”
คนสวยแย่งผ้าเช็ดหน้าไปเช็ดเอง
แทนไทมองท่าทีเง้างอนแล้วเผลอยิ้ม บางจังหวะที่เห็นตัวเองในกระจก ก็ทำเอาหุบยิ้มแทบไม่ทัน บางครั้งยุริญดาก็ทำให้เขาเป็นบ้านะ ไม่รู้จะยิ้มอะไรสิน่า
“พอใจแล้วสิ”
เธอถามกึ่งประชด เห็นรอยยิ้มราวกับผู้ชนะของแทนไทแล้วหมั่นไส้
“อาฮะ เธอ...ไม่เหมือนใครดี”
“แน่นอน ฉันสะอาดไง แถมฟรีด้วย”
หมับ!
นิ้วแข็งแรงเชยเอาคางมนของแม่คนช่างประชด
“อยากได้อะไรล่ะ บอกสิ เดี๋ยวจัดให้”
“ไม่เอาหรอก ฉันไม่อยากเหมือนผู้หญิงพวกนั้นของพี่ ฉันจะอยู่ไปของฉันแบบนี้แหละ ถ้าพี่อดใจไม่ไหว หลวมตัวจิ้มฉันเมื่อไหร่ ฉันคงได้ทะเบียนสมรสมานอนกอด”
“โอ้ว...ปกติเธอก็น่ากลัวอยู่แล้วนะยุ พอพูดเรื่องทะเบียนสมรสขึ้นมานี่น่ากลัวโคตรๆ เลย”
“พี่แทน!”
แทนไทหลุดเสียงหัวเราะเมื่อเห็นท่าทีฮึดฮัดขัดใจของยุริญดา สองมือเขาเลยได้เลื่อนไปหาแก้มบาง เกลี่ยแก้มเนียนด้วยสองมืออุ่นๆ ไม่มีเสียงใดหลุดออกจากปากของพวกเขา มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกที่ดังสอดประสาน กับดวงตาวับวาวสองคู่ที่จดจ้องกันนิ่งๆ อยู่เป็นนาน
แล้วก็เป็นแทนไทที่อดใจไม่ไหว โน้มหน้าลงไปเพื่อจุมพิตตีตรา ยามที่ริมฝีปากเขาขยับเคลื่อนไหว ยามที่ลิ้นร้อนๆ ตวัดไล้ในโพรงปาก ก็เหมือนว่ามันจะกวาดเอาวอดก้าอุ่นๆ ออกไปจากปากของยุริญดาด้วย
“...พะ...พอ พอได้ไหม”
“อีกทียุ ยังมีกลิ่นวอดก้าอยู่เลย”
ยุริญดามุ่นคิ้วไม่เข้าใจ แต่พอเขาประกบปากลงมาอีกครา เธอก็สอดแขนโอบรอบคอเขา แล้วส่งเรียวลิ้นต่อสู้กับอีกฝ่ายอย่างดูดดื่มรุนแรง อย่ามาล่อหลอกได้ไหม อย่ามาอ่อยกันนะพี่แทน จูบมาจูบกลับ ไม่โกงนะคะ
“อืม..เธอนี่...ไม่ยอมกันเลยจริงๆ”
พวงแก้มของยุริญดาร้อนผ่าวเมื่อถูกล้อ เธอไม่ได้หลบสายตา แต่จดจ้องใบหน้าของแทนไทตาไม่กะพริบ
“มองอะไร”
“มองไม่ได้เหรอ พี่หล่อฉันก็มองไง ความจริง...ใครหล่อฉันก็มองหมดแหละ”
เสียงจิ๊จ๊ะรำคาญใจเล็ดลอดจากริมฝีปากคมของฝ่ายชาย เขาไม่ชอบใจที่หล่อนพูดแบบนั้น
“ต้องทำยังไงถึงจะเลิกมองล่ะ”
“อ๊ะๆ หึงหรือคะคุณพี่”
“หึงกับผีน่ะสิ อย่ามากล่าวหา”
“เชอะ!”
แม่ตัวแสบเบ้ปากใส่คนปากแข็ง เธอจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย ยัดผ้าเช็ดหน้าผืนนุ่มใส่มือเขาแล้วเปิดประตูออกมา สวรรค์ช่างเข้าข้าง เมื่อไม่มีใครอยู่แถวนี้ให้เธอได้อับอายเพราะก้าวออกมาจากห้องน้ำชาย
“รอด้วยสิ”
“ไม่รอ ไม่ต้องตามมานะ รำคาญ”
แม้ปากบอกว่ารำคาญ แต่ตอนที่เขาตามมาทันแล้ววาดแขนโอบเอวที่ด้านหลัง ยุริญดาก็แอบยิ้มกริ่ม เขาไม่ได้เอ่ยปากเถียง ไม่ส่งเสียงใดๆ แค่ทำตัวติดกับเธอราวกับเจ้ากรรมนายเวรเท่านั้น พี่แทนนะพี่แทน ไหนบอกไม่หวงไม่หึงไง ไม่จริง!!!
...........
